Complexe rouwverwerking na verlies door zelfdoding

Het recente nieuwsbericht over de toename van zelfdoding onder jongeren heeft mij dubbel geraakt. Iedere vroegtijdige dood is te betreuren, of iemand jong of oud is. Het maakt me verdrietig, al die verloren zielen die geen andere uitweg meer zagen, alle hoop hadden verloren. Vroegen ze om hulp en hebben ze die gekregen, of was het al te laat? Misschien hebben ze wel in stilte geleden, wilden ze anderen niet lastigvallen.

Ook voel ik mee met de nabestaanden. Een dierbare verliezen is moeilijk, maar het verwerken van het verlies van iemand die zelf voor de dood heeft gekozen leidt tot een nog intensere rouwverwerking. Ik heb dat in mijn nabije omgeving meegemaakt en van dichtbij kunnen zien wat dat bij de directe nabestaanden teweeg heeft gebracht.

De manier van zelfdoding kan schokkend zijn en het vinden van de overledene kan bijzonder traumatisch zijn. Dat zijn beelden die lang op je netvlies blijven staan. Je kan ook te maken krijgen met politie en andere instanties, terwijl je in shock bent en nauwelijks in staat te begrijpen wat er gebeurd is.

Lees verder

Die ellendige verwachtingen

Hoe komt het toch dat onze verwachtingen zelden uitkomen, waardoor we teleurgesteld achterblijven? Een teleurstelling is het gevolg van een prachtig vooruitzicht en de tegenvallende uitkomst. Dat kan een boek zijn van je favoriete schrijver die het niveau van zijn vorige roman niet haalt, of die nieuwe matras waar je bij nader inzien toch niet zo lekker op slaapt.

De grootste teleurstellingen beleven we echter in onze persoonlijke relaties. We projecteren graag onze eigen normen en waarden op de ander en rekenen daarom in een bepaalde situatie op dezelfde reactie die wij zouden geven. Hoewel dat een begrijpelijke aanname is, is het toch tamelijk irreëel. Iedereen is tenslotte anders, heeft andere prioriteiten of is simpelweg minder bezig met de gevoelens van een ander.  Lees verder